ΑΚΟΥΣ, ΚΟΝΤΡΑ
ΚΑΙ ΓΕΛΑΣ…

Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου, 2018

 

Δημοσίευμα μιλάει για δικαστική
διαμάχη
Μιχάλη Σάλλα και Γιάννη Στουρνάρα

 

Έξι χρόνια, πριν.
Παρασκευή 21/12/2012.
Ο τίτλος του άρθρου μου, “Έλληνας ή Σόιμπλε ο Γιάννης Στουρνάρας”;
Έγραφα: “Νισάφι με τον επικεφαλής του αφοπλισμένου από τους δανειστές, υπουργείο οικονομικών.
Εντάξει.
Μπορείς να προσπεράσεις (όσο κι αν ενοχλεί) το υφάκι “πεζοναύτη λιτότητας”.
Που προβάρει και ξαναπροβάρει.

 

Εντάξει.

 

Μπορείς πάλι να μισοξεχάσεις (όσο, κι αν μπορείς) το “κατεψυγμένο ύφος” κάθε φορά που κατεβάζει τη χατζάρα περικοπών στο “δόξαπατρί” του σακατεμένου Έλληνα…

 

Εντάξει.

 

Μπορείς να το δεις και με κάποια κατανόηση μιας και βρέθηκε ξαφνικά (εξ ουρανού) στο κέντρο του οικονομικού μας κυκλώνα.

 

ΑΛΛΑ, ΩΣ ΕΔΩ!

 

Ο κύριος έχει ξεφύγει. Εξοργίζει. Δείχνει πιο Σόιμπλε από τον Σόιμπλε…
Το διαβόητο δεσμοφύλακα τιμωρίας της “άσωτης Ελλάδας”.
Όπως μας χλεύαζε ο γερμανικός Τύπος…”.

 

Η αναλγησία του πυροδοτούσε εχθρικό κλίμα κατά της Κυβέρνησης του.
Ήταν αυτός που εξαφάνιζε.
Ότι καλό πετύχαινε με νύχια και με δόντια Πρωθυπουργός και Κυβερνητικοί αξιωματούχοι.

 

Ήταν αυτός που ΕΞΑΓΡΙΩΣΕ τη λαοληστεία με την εισβολή
του τερατόμορφου ΕΝΦΙΑ (!!!)

 

Έτσι διεγράφη, εν ψυχρώ το όποιο πρωθυπουργικό έργο.
Γιγάντωσε το λαϊκισμό.
Κατέστρεψε την όποια δημοτικότητα των Κυβερνητικών δυνάμεων ευθύνης…
Που έβγαζαν σιγά – σιγά, αλλά ΣΤΑΘΕΡΑ, μια αιματοκυλισμένη πατρίδα από τα αιμοδιψή μνημόνια.

 

Οι άλλοι, έχασαν. Αυτός, όχι.
Διορίστηκε αστραπιαία κεντρικός τραπεζίτης.
Άλμα, προσυμφωνυμένο με τους δανειστές.
Έτσι, πέρασε στην ασφαλή ευρωπαϊκή ζώνη.

 

Πριν έξι χρόνια. Παρασκευή 21/12/2012. Τον αποκάλεσα ευρωφρουρό. Έλληνα, Σόιμπλε…

Πριν, τρεις μέρες…

Είδα ένα δημοσίευμα που μου τον επανέφερε στη μνήμη μου.

Έκπληκτος, διαβάζω τον τίτλο: “Η κόντρα Μιχάλη Σάλλα και Γιάννη Στουρνάρα πάει στα δικαστήρια”.

Και ποια είναι η κόντρα;

Σύμφωνα με το δημοσίευμα κάποιο πόρισμα της τράπεζας της Ελλάδος
διαπιστώνει παραβάσεις στα capital control και στις αυξήσεις κεφαλαίων της Τράπεζας Πειραιώς.

 

Άκουσον – άκουσον…

 

Αντί να διωχθεί ο λιμοκοντόρος της δημιουργικής ασάφειας
που έβαλε λουκέτο στην κίνηση κεφαλαίων, που προκάλεσε λαϊκή τραγωδία με τις ατέλειωτες τριτοκοσμικές ουρές γερόντων…

Και που ΚΑΤΑΧΡΕΩΣΕ την χρεοκοπημένη χώρα με άλλα 100 – 200 δις ευρώ (επίσημες δηλώσεις Ρέντλινγκ, Βίζερ και λοιπών κορυφαίων Ευρωπαίων)…
Στήνουν κατ’ άλλους, προφανώς καθ’ υπαγόρευση ψευτοκατηγορητήρια (!!!)

 

Και τα ερωτήματα:

 

Έχει ή δεν έχει ευθύνη ο κεντρικός τραπεζίτης που το πτωματοφάγο founds του Τζον Πόλσον
άρπαξε με ΤΙΜΕΣ ΝΤΡΟΠΗΣ την Πειραιώς, την Alpha Bank, ΕΥΔΑΠ και άλλες μεγάλες στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεις;

Έχει ή δεν έχει ευθύνη που κάποια αμφιλεγόμενη κυρία Ντουΐ με έγκριση Ντράγκι έστρωσε την κυριαρχία Πόλσον στις τράπεζες;

Ποιος τελικά τον έσπρωξε και τόλμησε να στοχοποιήσει τον Μιχάλη Σάλλα;

Ο Ντράγκι, η Ντουΐ, ή ο Πόλσον;

 

Ξέχασε στις μέρες της υπουργίας του την καθοριστική συμβολή του Μιχάλη Σάλλα
για την σταθεροποίηση του υπό κατάρρευση τραπεζικού συστήματος της Κύπρου;

Ξέχασε ότι ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ που έκανε ένα υποκαταστηματάκι – περίπτερο τραπεζικό ανάκτορο.
Ουρανοξύστη δέους. Με την Πειραιώς, πρώτη ελληνική τράπεζα;

 

Ποια λοιπόν δικαστική κόντρα μπορούν να έχουν δύο άνισοι διαφορετικοί κόσμοι;

Δυο διαφορετικές οντότητες; Ποια κόντρα; Γελάς, ούτε καν τσαντίζεσαι.

 

Άνιση μέτρηση. Περιττή σύγκριση.

Ο ένας ραγισμένος υπάλληλος. Εύθραυστος. Με σπασμένες αρθρώσεις αντίστασης.
Μνημονιακό μητρώο. Κρατοσυντήρητος…

Ο άλλος, ελεύθερος νους δημιουργίας.
Αυτοδημιούργητη ισχύ. Συνεχής η προσφορά πλούτου και νέων θέσεων στην πατρίδα και τους πολίτες της.

 

Αν, όντως επιχειρηθεί μια τέτοια αστεία ρήξη…

Τότε, ο κεντρικός τραπεζίτης – και όποιοι άλλοι – ξεχνούν τον κυρίαρχο ορισμό της ιστορίας.
Που πάντοτε δικαιώνεται.

 

“Ποτέ δεν πας στην μάχη ΠΟΥ ΞΕΡΕΙΣ από πριν ότι θα χάσεις”!!!