«ΥΠΑΡΧΕΙ ΖΩΗ
ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟΝ»…

Τετάρτη, 13 Δεκεμβρίου, 2017

 

 

Ναι, απαντά νευροχειρουργός του Χάρβαρντ
που γύρισε από νεκρός
και λέει ότι άκουγε «ουράνια μουσική»

 

Ο άνθρωπος τιμωρεί τον εαυτό του,
όχι, ο Θεός
Εδώ στη Γη Παράδεισος και Κόλαση

 

 

Κλίμα Κάφκα. Δέους…

Πολυπληθής, η συγκέντρωση.

Βροντώδης, η φωνή που ακούστηκε:

«Τι γίνεται ο άνθρωπος

μετά το Θάνατο;»

 

Έπεσε βαθιά σιγή.

Που ερήμωσε ξαφνικά τη μεγάλη αίθουσα.

Κόκαλο, οι ακροατές. Όλοι, οι παρόντες.

Δεν είπαν λέξη. Χρυσός, η σιωπή…

 

Παγκόσμιο ερώτημα. Παγκόσμια αγωνία.

Άγνωστο μυστήριο. Εξώκοσμο…

Άγνωστη, η απάντηση.

Απλησίαστο, το τι ισχύει και τι δεν ισχύει. Μέχρι τώρα…

 

Δεν υπάρχουν αποδείξεις. Τεκμηριωμένες.

Που αποστομώνουν αντιρρησίες. Δύσπιστους «Θωμάδες»…

 

Υπάρχουν, «θεωρίες φιγουρατζήδων». Που έχουν ακροατήριο.

Το τσίρκο φαντασίας πάντα αρέσει στους ευκολομετακινούμενους…

 

Υπάρχουν, και οι προσωπικές μαρτυρίες ή αλλιώς οι φουσκωμένες διηγήσεις.

Όσων διακόπηκε η ζωή τους για λίγο.

 

Όλα αυτά, γίνονται για τα «ανήθικα» δύο ή τρία λεπτά δημοσιότητας.

Το ερώτημα, μεταθανάτια ζωή, πουλάει. Σπάει, ταμεία.

Φέρνει, μεγάλο πλούτο.

Είναι, πόλος έλξης για τους τυχοδιώκτες. Κάθε μητρώου.

Που ξέρουν να εμπορεύονται τους ανασφαλείς ανθρώπους.

ΚΥΡΙΩΣ, ΤΟΥΣ ΦΟΒΙΣΜΕΝΟΥΣ.

 

Όταν ΔΕΝ ΥΠΟΦΕΡΕΙ η σοβαρότητα μπορεί να γίνει κάποιος σοβαρός διάλογος με επιχειρήματα.

Που, ίσως, μπορέσει να κοντράρει την αφρίζουσα εμπορευματοποίηση του ανθρώπινου τρόμου που αφορά όλη την υφήλιο.

 

Όπως:

Οι Χριστιανοί πιστεύουν ότι υπάρχει ΥΠΕΡ-αξιόπιστη απάντηση. Η Ανάσταση του Χριστού.

Το Αθάνατο Θαύμα. Απρόσβλητης Αλήθειας. Η ΝΙΚΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ!

 

Οι άθεοι –όχι, όλοι- δεν πιστεύουν.

Αυτό, δεν σημαίνει ότι τιμωρούνται.

Ο Θεός της Καλοσύνης ΠΟΤΕ δεν τιμωρεί.

 

Για μένα, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ εκεί ψηλά Παράδεισος και Κόλαση. Ατιμώρητοι και τιμωρημένοι.

Η σύγκρουση Καλού και Κακού δεν είναι σημερινή. Είναι αιώνια.

Και θα συνεχίζεται, και στους επόμενους αιώνες.

 

Επομένως.

Η όμορφη Ζωή και η άσχημη. Η ευτυχισμένη και η δυστυχισμένη. Η πλούσια και η φτωχή…

Είναι, ΜΟΝΟ ΕΔΩ.

Στη Γη που πατάμε. Στον πλανήτη μας.

Και σε καμία περίπτωση, στο τρίτο ή στο έβδομο επίπεδο Κόλασης του Δάντη.

 

Ο άνθρωπος αυτοτιμωρείται.

Όταν σκοτώνει το θεσπέσιο ΚΑΛΛΟΣ της Φύσης.

Όταν δηλητηριάζει, το οξυγόνο της Ζωής του.

Όταν αφήνει αδιόρθωτη την ανισότητα. Την πρόστυχη ανισότητα.

Το 1% όλο τον πλούτο και το 99% τη φτώχεια.

 

Όταν περιφρονεί, Ευγένεια, Δικαιοσύνη, Αλληλεγγύη.

Όταν κάνει, συνεχώς, για το χρήμα και τα εδάφη μεγάλους και μικρούς φονικούς πολέμους.

Και όλος ο Πλανήτης, τάφος εκατομμυρίων νεκρών.

 

Δεν τιμωρεί ο Θεός. Προστατεύει, δίκαιους και άδικους.

 

Ο Άνθρωπος ΤΙΜΩΡΕΙ τον άνθρωπο. Τον εαυτό του.

Αυτός, και μόνο αυτός ο Παράδεισος.

Αυτός και μόνο αυτός η Κόλαση.

 

Συγνώμη, που ξέφυγα. Επιστρέφω στο σημερινό υπαρξιακό θέμα που συγκλονίζει.

Αν υπάρχει ή δεν υπάρχει μετά θάνατο ζωή…

 

Κατά καιρούς, πολλοί άνθρωποι έχουν ισχυριστεί ότι έζησαν μεταθανάτια εμπειρία.

Ότι δηλαδή, πέθαναν και επέστρεψαν.

Οι διηγήσεις τους διαφέρουν.

 

Μέχρι σήμερα, οι επιστήμονες πιστεύουν ότι το μυαλό σταματά κάθε δραστηριότητα 30 δευτερόλεπτα αφού η καρδιά σταματήσει να τροφοδοτεί με αίμα τα υπόλοιπα όργανα του σώματος.

 

Παρ’ όλα αυτά ο νευροχειρουργός και συγγραφέας του «Living In A Mindful Universe: A Neurosurgeon’s Journey Into The Heart Of Consciousness», Dr. Eben Alexander, υποστηρίζει ότι έχει βιώσει τη ζωή μετά θάνατον και πιο συγκεκριμένα όλα όσα βίωσε όταν έπεσε σε κώμα για μία εβδομάδα.

 

Ο νευροχειρουργός Dr. Eben Alexander

 

Ο ίδιος αναφέρει χαρακτηριστικά: «Ήμουν σε κώμα για μια βδομάδα, πάσχοντας από μηνιγγοεγκεφαλίτιδα, μια μόλυνση του εγκεφάλου τέτοιας σοβαρότητας που οι πιθανότητές μου για επιβίωση είχαν εκτιμηθεί στο 2%. Έπειτα από μία βδομάδα, οι γιατροί μου ενημέρωσαν την οικογένειά μου ότι ήταν ώρα να με αφήσουν να πεθάνω».

 

Ο 63χρονος γιατρός που σπούδασε στο Xάρβαρντ τονίζει πως ο θάνατος μοιάζει με «ουράνια μουσική» και πως είδε «ένα φως να κατεβαίνει αργά από ψηλά».

 

Ο Dr. Alexander επισημαίνει: «Ήταν μια κυκλική οντότητα που απελευθέρωνε ουράνια μουσική. Το φως άνοιξε σαν να σκίστηκε. Και ένιωσα τον εαυτό μου να περνά από την τρύπα και να φτάνει σε μια κοιλάδα με πλούσια και εύφορη πρασινάδα, όπου καταρράκτες ξεχύνονταν σε κρυστάλλινες λιμνούλες», ενώ καταλήγει:

 

«Υπήρχαν σύννεφα σαν ζαχαρωτά από ροζ και λευκό. Ο ουρανός ήταν μπλε-μαύρος και έβλεπα δέντρα, λιβάδια, ζώα και ανθρώπους. Υπήρχε και νερό επίσης, ρέοντας σε ποτάμια ή κατεβαίνοντας σαν βροχή. Ομίχλη ανέβαινε από τις παλλόμενες επιφάνειες αυτών των νερών και ψάρια γλιστρούσαν από κάτω τους».