ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2006

Μεγαλεία. Ξαφνικά, το ανεξιχνίαστο (χρόνια και χρόνια) «πολιτικό έγκλημα» εξιχνιάστηκε. Η Ελλάδα ξεμελάνιασε. Βρήκε το χρώμα της…

Ο «πολιτικός εγκληματίας» (όλων των δεινών του τόπου) βρέθηκε. Τον τσάκωσαν… Έχει ταυτότητα, αποτυπώματα, μητρώο, παρελθόν. Είναι το Σύνταγμα της χώρας !

Μεγαλεία.  Η εκρηκτική αποτυχία του πολιτικού συστήματος βρήκε ακλόνητο άλλοθι. Συνταγματικού επιπέδου…

Ξαφνικά μας λένε- μια και οι πολιτικοί απαγορεύεται να φταίνε, να αναγνωρίζουν λάθη ή να αλλάζουν κεφάλι- ότι είναι επείγον θέμα να αλλάξει το Σύνταγμα. Να αναμορφωθεί. Να μας αναμορφώσει…

Μεγαλεία. Μας λένε ότι πρέπει, επειγόντως, να μπει στα γυμναστήρια της χαμηλοβλεπούσας συναίνεσης για να (μας) βγει δυνατό, γρήγορο, καλογυμνασμένο.

Μας λένε ότι αυτός ο νεογέννητος θεματοφύλακας-μάγκας θα μας βάλει πειθαρχημένους (ακόμη και αγύμναστους) στη σειρά της νέας εκκίνησης. Θα μας τρέξει, με τέρμα το γκάζι, στο όνειρο που ποτέ δεν πλησιάσαμε και ποτέ δεν έγινε δικό μας.

Το πολιτικό μανιφέστο της Αναθεώρησης δείχνει (χωρίς ντροπή) να διαπιστώνει ότι φταίει το Σύνταγμα που η Παιδεία παραμένει παραπαιδεία, η Οικονομία παραοικονομία, το Κράτος παρακράτος.

Φταίει, άκουσον-άκουσον, το Σύνταγμα για το κολαστήριο της καθημερινότητας, τον εφιάλτη της ανεργίας, τη σαπίλα της διαφθοράς.

΄Ωρα, λοιπόν, να εξηγηθούμε με θεατρινισμούς και θεατρίνους.

Φταίει το Σύνταγμα ή όλες (ανεξαιρέτως) οι πολιτικές ηγεσίες που η χώρα διολισθαίνει, με μαντήλι στα μάτια, προς τον τηλεοπτικό ολοκληρωτισμό;

Ποιος φταίει; Που τα παιδιά «πυροβολούνται» έξω από κατάκλειστες πόρτες απόρριψης. Που ο αγρότης μαραζώνει, χωρίς ελπίδα, στο χωράφι του. Που ο συνταξιούχος εξωθείται πέραν της φτώχειας στο αμάν-αμήν.

Ποιος φταίει; Το Σύνταγμα ή οι αποφάσεις κεκλεισμένων των θυρών της παρεξουσίας που παίρνονται (ερήμην του λαού) πάντοτε υπέρ της ίδιας και κατά της κοινωνίας;

Ποιος φταίει; Το Σύνταγμα ή ο Ε. Βενιζέλος; Δεν ήταν αυτός που ως υπουργός έκανε λαμπόγυαλο το άρθρο 14 παρ. 9 του Συντάγματος που έκοβε, σαν κεραυνός, τα πόδια των νταβατζήδων. Δεν ήταν αυτός που τους ξανάδωσε άθικτη την τηλεχούντα τους με τον καταχθόνιο νόμο του-εφεύρημα περί οικονομικής αυτοτέλειας… Δεν είναι σήμερα αυτός που περιφερόμενος (νυχθημερόν) στα κανάλια θυμίζει και ξαναθυμίζει με χειμαρρώδη βερμπαλισμό (συνήθως ακατανόητο) την ήττα της κυβέρνησης για το βασικό μέτοχο στις Βρυξέλες.

Τιμητής ποιος; Αυτός που πρώτος  κατεξευτέλισε το Σύνταγμα και απλώς μετά η χρηματοκινούμενη Κομισιόν το αποτελείωσε.

Ποιος φταίει; Το Σύνταγμα ή ο υπουργός Δημοσίας Τάξης; Πριν περίπου ένα οκτάμηνο η εφημερίδα «Καθημερινή» πέταξε βόμβα αέρους-εδάφους στον κ. Βουλγαράκη. Αποκάλυψε ανατριχιαστικά στοιχεία. Χιλιάδες αστυνομικοί, αν είναι δυνατόν, έχουν μετατραπεί σε «φιλιπινέζες» των αμέτρητων φιγουρατζήδων (ανάμεσά τους, Θεέ και Κύριε, και σαλταρισμένοι τηλε-κομφερανσιέ) που το «παρείστικο κίνημα» (έδρα Κολωνάκι) αποκαλεί με θαυμασμό «επωνύμους»…

Ο Πρωθυπουργός έγινε έξαλλος. Ο υπουργός δεσμεύτηκε ότι θα τους στείλει όλους κοντά στους πολίτες που (από φόβο) ξημεροβραδιάζονται με τα δίκαννα στο χέρι… Μέχρι τώρα τίποτα δεν άλλαξε. Ολόκληρος ένστολος στρατός συνεχίζει να υπηρετεί κατίνες στη χώρα-κατιναριό. Ποιόν τελικά κορόιδεψε ο υπουργός; Το Λαό ή τον Πρωθυπουργό του;

Εξηγούμαι, μια κι έξω, με θεατρινισμούς και θεατρίνους.

Το Σύνταγμα είναι το νευρικό σύστημα της Δημοκρατίας μας. Ο Θεματοφύλακας του Έθνους. Βεβαίως, χρειάζεται να γίνουν κρίσιμες διορθώσεις.

Όμως το υπερεπείγον και μείζον είναι να τηρείται αυστηρά από όλους προς όλους! Γιατί αν είχε τηρηθεί το Σύνταγμα… Αν οι αποδώ και οι απέξω σύμμαχοι δεν το ενταφίαζαν στις Βρυξέλες… Η καναλαρχία θα είχε συντριβεί. Η Δημοκρατία θα είχε νικήσει.