ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2005

Πρωτοχρονιά ! Κλείδωσε, σήμερα, ο κρίκος του νέου χρόνου. Το χρονόμετρο τρέχει. Όμως, σβηστή η αισιοδοξία. Σκυφτή, η ελπίδα…

Τα ρολόγια (άπονα-ασυγκίνητα) προχωρούν. Κτυπούν, μοιρολόι. Τελειώνουν, προθεσμίες. Ανεβάζουν (ασταμάτητα) ηλικίες. Σουλατσάρουν, κόβουν βόλτες, ζωές. Μετράνε τα πάντα. Οι καημοί μόνο μένουν απέξω. Ίσως, γιατί είναι αμέτρητοι!..

Τα χρόνια αλλάζουν. Το πείσμα της αποτυχίας εδώ, σε τούτο τον τόπο, είναι ξεροκέφαλο. Δεν υποχωρεί. Δεν αλλάζει. Εμείς, εδώ, δεν αλλάζουμε. Αγιοποιούμε, το λάθος. Αγιογραφούμε, το τίποτα. Δοξολογούμε, ξοφλημένες ρητορικές, ξοφλημένους ρήτορες. Υμνολογούμε, σκιάχτρα παρακμής.

Δεν αλλάζουμε-δεν αλλάζουν τα γεγονότα. Στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας παίζουν τα ίδια και τα ίδια. Ολόφτυστα ίδια. Παίζει, το θλιβερό ριμέικ μιας χώρας ραγισμένης. Το ξαναγυρισμένο έργο ενός κράτους με σπασμένες κλειδώσεις.

Τα πρόσφατα παραδείγματα μιλούν μόνα τους.

Πρώτον, πείσμα αποτυχίας-ξεροκέφαλο…

Να παραμένει η χώρα χωρίς βιομηχανία με αμέτρητους (κατά δήλωσή τους) βιομηχάνους.

Οι πριν επικεφαλής του Σ.Ε.Β. τηρούσαν σιγή ασυρμάτου. Δεν έβγαζαν γλώσσα. Δεν έβγαιναν στο φως. Δεν προκαλούσαν…

Προστάτευαν, την ιλιγγιώδη ληστεία χαριστικών δανείων που (αιωνίως) άρπαζαν από την ξεδοντιασμένη ψωροκώσταινα…

Προστάτευαν, (από την οργή λαού) τις βιλάρες τους, τις αμαξάρες τους, τις σκαφάρες τους –θαλάσσης,αέρος-, τη χλιδή τους…

Καταχώνιαζαν, τα γιγάντια δάνεια στην ομερτά της Ελβετίας και βούλιαζαν τράπεζες…  

Έκρυβαν, (από το δημόσιο φως) τα παραπήγματα, τις παράγκες, τα τσιμεντένια κουφάρια-που ποτέ δεν τελείωναν…

Αυτή την γιγαντοαπάτη την παρουσίαζαν σαν έπος βιομηχανικής ανάπτυξης!..

Και το χρήμα (αφρενάριστο) έρεε και ρέει…

Όλα αυτά μέχρι χθες. Γιατί τώρα μας προέκυψε ο άλλος Σ.Ε.Β. Ο μάγκας που δεν φοβάται. Μας όρμηξε ένας (χρηματόπληκτος) φανφαρόνος. Ένα βροντερό ψώνιο της δημοσιότητας. Που (μας) το παίζει και κοινωνικός λειτουργός…

Αυτός, ο κύριος-ξεχνώ το όνομά του- ξεπέρασε κάθε όριο. Φοράει, παπιόν ελεημοσύνης. Νουθετεί, πολιτικούς και κοσμάκη. Τους δείχνει, άκουσον-άκουσον το καλό τους…

Αυτόν τον κύριο-ανέκδοτο κανένας δεν τον έχει αρπάξει από το γιακά. Κανένας δεν τον έβαλε στη θέση του. Ακόμη δεν ακούστηκε το επιτέλους βγάλε το σκασμό…

Δεύτερον, πείσμα αποτυχίας-ξεροκέφαλο…

Να ανεχόμαστε πάμπλουτους συνδικαλιστές και πάμφτωχους εργάτες. Πρόκληση διαρκείας, ο άφωνος (επί Σημίτη) πρόεδρος της Γ.Σ.Ε.Ε. να παριστάνει τον εκρηκτικό βαρύτονο της λαικής έκρηξης…

Επίδειξη αφόρητη, να υψώνει (ειδικά αυτός) φωνή μεροκαματιάρη… μέσα από σινιέ κουστούμια, πουκάμισα γραβάτες.

Ξέχειλο θράσος για το πώς όλοι αυτοί οι ασίκηδες γίνονται βουλευτές, υπουργοί, υφυπουργοί (στην πλάτη των εργαζομένων) και παρά ταύτα γλιτώνουν τόσα χρόνια τις λεμονόκουπες. Ξέχειλη, και η κατάπληξή μας…

Τρίτον, πείσμα αποτυχίας-ξεροκέφαλο…

Να βλέπουμε την τουρμπολαδωμένη κάστα των Βρυξελών με το πουρμπουάρ του κοινού τόπου «να στέλνει στον αγύριστο» το ασυμβίβαστο –το ακαριαίο γκρέμισμα των νταβατζήδων. Να σταυρώνει την αξιοπρέπεια και τη χαμένη τιμή της μάχης που ποτέ δεν έγινε.

Η ήττα μας ανακοινώθηκε (προ ημερών) στη Βουλή.

Οι ασυμβίβαστοι, συμβιβάστηκαν. Και, ΕΠΙΣΗΜΩΣ !

Οι εργολάβοι παραμένουν ΣΤΙΣ ΔΕΣΠΟΖΟΥΣΕΣ θέσεις τους. Δεν διώκονται. Δεν αλλάζουν.

Το Σύνταγμά μας (για χάρη τους) αλλάζει!!!

Δεν είναι ψέμα. Είναι αλήθεια. Είναι ΑΤΙΜΩΣΗ. Είναι πόνος, αξεπέραστος πόνος.

Τα ρολόγια χτυπούν μοιρολόι. Μετράνε τα πάντα. Οι καημοί μας μόνο μένουν απέξω.

 Ίσως, γιατί είναι αμέτρητοι!..