• Χρονογράφημα της Αλίκης Αλεξίου

   Μεγάλη μορφή!

   Ο Μαυρογιαλούρος.

   Πόσο τον λατρέψαμε!

 Τον παρακολουθήσαμε στην ξεγνοιασιά του,στην άνεσή του,στο ελαφρύ κι ανέμελο εικοσιτετράωρό του.΄Υστερα στα πρώτα δυσοίωνα μηνύματα. Ανεβήκαμε μαζί του στην Πλατανιά. Και τον πήραμε από πίσω (πόσες φορές αλήθεια) στον εξευτελισμό του ή καλύτερα στον αυτοεξευτελισμό του. Μέχρι την τελική πτώση και τον εξαγνισμό…

  Τι υπέροχη ιλαροτραγωδία! Ελληνικότατη! Νοσταλγία; Υπήρξε άραγε η εποχή του όπως τη δίνει η ταινία,υπήρξε ο Μαυρογιαλούρος;  Δεν ξέρω… Το φιλότιμο σίγουρα υπήρξε.

   Τώρα μάς έχουν απομείνει τα Μαυρογιαλουράκια. Το ίδιο ξέγνοιαστα επί δεκαετίες. Τελευταία γεμάτα έγνοιες. Σφύριζαν ανέμελα στους διαδρόμους της Βουλής. Το ίδιο άνετα (με λιγότερη αρχοντιά) ανεβοκατεβαίνουν σκάλες με την τύχη μας υπό μάλης. Χαμογελούν φιλάρεσκα στις συνεντεύξεις. Το ίδιο συμπαθή; ΄Οχι βέβαια!

   Γιατί τα Μαυρογιαλουράκια ξέρουν. Το στοιχείο της τραγικής ειρωνείας, ο αφελής πολιτικός (θύμα κι αυτός) κι ο πονεμένος πολίτης (το μέγα θύμα) ,δεν υπάρχει πια.΄Ολοι ξέρουν.΄Ολοι ξέρουμε. Το μυστικό. Το κοινό μυστικό! (μη σας φαίνεται οξύμωρο: τα μυστικά των ισχυρών, όσο κοινά κι αν είναι, παραμένουν μυστικά!).

   Υποψήφιοι και εκλεγμένοι, και οι ενδιάμεσοι κομματάρχες -μεγάλε Παπαγιανόπουλε, Γκρούεζα ή Σκούταρη- αλαμπρατσέτα οδεύουν. Μαζί τρώνε απο το μαιευτήριο της Πλατανιάς. Από τα μεγάλα έργα οι λίγοι και οι πολλοί τρέχουν για τα ψίχουλα απ΄τα μικρά πάρεργα. Και το δράμα είναι ότι ξέρουμε κι εμείς, ο απλός λαός-ο απλούστατος λαός-τα πάντα:

‘Ότι μας δουλεύουν, γιατί μας δουλεύουν, για πόσο θα μας δουλεύουν και ,κυρίως, για ποιους δουλεύουν.

…Να ΄χαμε,λέει,εκλογές και να ΄ταν υποψήφιος ο Μαυρογιαλούρος… Τι ψήφο με πάθος θα του ΄δινα!

Ψήφο στη χαμένη (για πάντα;) πολιτική εντιμότητα…