• Χρονογράφημα της Αλίκης Αλεξίου

Πιστέψτε με. Από τη στιγμή που κατάλαβα τον εαυτό μου, ένιωσα διάχυτη την παρουσία ενός ελλείμματος. Το κράτος, που στα μητρώα του εγγράφηκα, ήταν πράγματι εφταμηνίτικο. Και σε θερμοκοιτίδα. Αυτή η αίσθηση του ελλείμματος ήταν συνεχής κι επίμονη. Μεγάλωνε μαζί μου. Ποτέ όμως δε φανταζόμουν ότι θα έπαιρνε τέτοιες διαστάσεις.

Και τώρα, πασχίζω να συλλάβω το μέγεθος της οικονομικής καταστροφής της πατρίδας μου. Τα νούμερα που αποδίδουν το έλλειμμα, τώρα που αποκτά σάρκα και οστά (σαρξ εκ της σαρκός μου, λένε) είναι ασύλληπτα. Και αυτό δεν είναι σχήμα λόγου. Ως μέσος Έλληνας καταλαβαίνω τα Νούμερα μέχρι εκεί που απλώνονται οι συναλλαγές μου, οι δυνατότητές μου, άντε και τα όνειρά μου. Τα δις και τρις του ελλείμματος μού είναι ασύλληπτα. Και δεν μπορώ να τα καταλάβω.

Νούμερα εξάλλου είναι. Ασταθή και ρευστά. Νούμερα αμφισβητούμενα. Που σε χέρια ταχυδακτυλουργών και θαυματοποιών(εν γένει σαλτιμπάγκων) αυξομειώνονται τρομακτικά. Τα εκτοξεύει στο διάστημα ο δικολάβος, τα συρρικνώνει αφανιστικά ο αλχημιστής. Παραμένουν, βέβαια, πάντα στο ύψος των δις και τρις. Κι εγώ, δύστυχος και τρίσμοιρος, προσπαθώ να τα συλλάβω. Αυτά των εθνικών, οικονομικών μεγεθών.. Χρέος, έλλειμμα, ανεργία κι άλλα.

Παραμένουν όμως «ασύλληπτα», όπως ακριβώς ασύλληπτα-στην κυριολεξία τώρα- παραμένουν και τα άλλα Νούμερα. Νούμερα πιο μεγάλα αυτά. Τεράστια! Με σάρκα και οστά. ‘Όχι ακέραια (πού να βρεθεί ακεραιότητα..), αλλά κλασματικά. Κλάσματα ανθρώπων. Νούμερα – Δυνάμεις και με εκθέτες! Στο τετράγωνο η ανευθυνότητα και στον κύβο η αδιαντροπιά.

Νούμερα θετικά. Στο υφαρπάζειν και υπεξαιρείν. Κυρίως όμως αρνητικά. Πρώτα στη μειοδοσία. Νούμερα, τελοσπάντων, γύρω από το μηδέν με φορά στο μείον άπειρον. Νούμερα άρρητα. Πώς να τους περιγράψεις… Που παίζουν μονά – ζυγά την τύχη των παιδιών μας. Νούμερα που, για την πατρίδα, αγρόν αγοράζουν, και για την πάρτη τους, βατοπέδια, μετοχές, εταιρείες, ομόλογα εξαγοράζουν συνειδήσεις. Νούμερα που κατά συρροή τρώνε το εφάπαξ των μικρών. Νούμερα που από το ύψος του εθνικού χρέους κοιτάζουν εσένα. Το μεγάλο Νούμερο.

Που μετράς το μισθό, τη σύνταξη, το επίδομα ανεργίας, τις τιμές των λαχανικών στους πάγκους της λαϊκής και τις τιμές των εισιτηρίων στις ουρές των λεωφορείων.

Κοιτάζουν με αναλγησία κι αναισχυντία εσένα, το μεγάλο νούμερο, που σου πήραν τη μόνη Τιμή που χρόνια κρατούσες γερά. Την Τιμή του ΄Εθνους.