Χρονογράφημα της Αλίκης Αλεξίου

Με περίμεναν τρεις. Στη μέση ο απόστολος Πέτρος, δεξιά ,αριστερά Γαβριήλ και Μιχαήλ. Κι εδώ τρόικα, σκέφτηκα.

Καλή η υποδοχή, δεν έχω παράπονο, αλλά…

«Τα φτερά , τεθνεώτες μου, δωρεάν ,όπως πάντα. Την κόλλα την πληρώνετε», είπε ο Πέτρος. Αιφνιδιάστηκα. Θεϊκή οργή με κατέλαβε. Δυσκόλεψαν κι εδώ τα πράγματα, μου εξήγησε . Οι έχοντες και κατέχοντες πηγαίνουν όπως πάντα στην άλλη πτέρυγα ,ξέρεις. Εδώ μπατιράκια έρχονται, όπως και του λόγου σου, κι όλο πληθαίνουν τελευταία. Εξαντλήθηκε οικονομικά κι ο Επουράνιος Πατέρας.

Τη Μεγάλη Κρίση φοβόμουν, τη γνωστή κρίση βρήκα. Κι εγώ-είπα διστακτικά- ήθελα να υποβάλω μια πρόταση, πολύ σοβαρή. Πρόταση δια-«μετά  βίον  μάθηση». Και είχα ελπίδες, έστω και κάπως καθυστερημένα, το παραδέχομαι ,να αποκτήσω ουσιαστική μόρφωση.

Σήκωσαν και οι τρεις τα χέρια ψηλά έκπληκτοι και αναφώνησαν: με τόση παιδεία Κάτω, εθνική, δωρεάν, ανθρωπιστική, εναλλακτική, διαδραστική, ψηφιακή ,τόσες μεταρρυθμίσεις εκπαιδευτικές και τόση διά βίου μάθηση, εδώ άνθρωπέ μου θα μάθεις γράμματα; Και τώρα;

Ταπεινωμένος παραδέχτηκα: δυστυχώς απέτυχαν όλες! Φρόντισαν οι αρμόδιοι και πέτυχαν μόνο να μάθω τόσα γράμματα, ώστε να μην καταλαβαίνω  γιατί απέτυχαν.

Έμειναν σιωπηλοί και ανέκφραστοι. Αλλά στο ερώτημά μου «οι πτωχοί τω πνεύματι, όπως η αφεντιά μου, πότε θα δικαιωθούν;  Πότε θα πλουτίσουν το πνεύμα τους;» λύγισαν. Με κοίταξαν οι μακάριοι εμένα τον μακαρίτη, αντάλλαξαν βλέμματα γεμάτα ευρωυποννοούμενα και οι άγιοι απάντησαν: «Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Θα κάνουμε δεκτά κάποια πιεστικά αιτήματα για μεταγραφές επουράνιες  με γήινα ανταλλάγματα. Θα μετακινηθούν στον Παράδεισο κάποιοι από τους πολύ ισχυρούς και θα εξασφαλίσουμε έτσι τα κονδύλια. Εσύ με άλλους τριάντα εφτά φορείς θα αναλάβεις το πρόγραμμα σπουδών, τους στόχους, το περιεχόμενο και άλλα επουσιώδη. Αλλά τον κύριο ρόλο οπωσδήποτε θα έχουν οι σπόνσορες. Αυτοί θα είναι πρυτάνεις, καθηγητές επίτιμοι, επίκουροι,  λέκτορες και άλλα».

Και ο Θεός… Βοηθός!