• Χρονογράφημα της Αλίκης Αλεξίου

Τι έπαθε η πατρίδα μου;  Τι συμβαίνει στους ανθρώπους της;  Ποιοι ειδικοί θα σκύψουν με περισσή γνώση  να κάνουν διάγνωση; Γιατί  τόση ησυχία, τόση απραξία. Ποια υπομονή ανεξήγητη και  ποια καρτερία  περίεργη τους διαπότισε. Είναι ελπίδα παράλογη ή απελπισία ανείπωτη. Μήπως προαισθάνθηκαν κάποιο τέλος  και αφουγκράζονται τον επιθανάτιο ρόγχο κρατώντας την ανάσα τους.

 Αυτό που έπαθε  τώρα ο απλός  πολίτης τού είναι πρωτόγνωρο. Ήξερε από συμφορές κι από εχθρούς.  Πολλούς . Από παλιά.  Αναμετρούσε τον εχθρό, μετρούσε και τις δυνάμεις του και ύστερα…

Άστραφτε και βρόνταγε. « Ίτε , παίδες  Ελλήνων», «καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή», «Αέρα», «Αντίσταση», «ψωμί , παιδεία, ελευθερία» .  Τώρα είναι  «ελεύθερος», κινείται, σκέπτεται, εκφράζεται. Αλλά ο ουρανός είναι γκρίζος, το μέλλον κατασκότεινο. Πότε μπήκαν στην πατρίδα οι οχτροί. Ποιοι άνοιξαν την Κερκόπορτα. Ποιοι είναι οι εχθροί.          Κι αν ήταν πάντα μέσα.

 Κι αν τους χειροκρότησε; Πώς θα καθαρίσει τώρα; Πώς να χωνέψει ότι το εφάπαξ έγινε μίζα. Η ασφάλειά του offshore εταιρεία. Τα φάρμακά του νέκταρ κι αμβροσία στα συμπόσια των εκλεκτών του. Και η περίθαλψή του κατάντησε περιφορά στους διαδρόμους των νοσοκομείων χωρίς γιατρειά…

Γνώρισε το βόλι και τις αλυσίδες. Τις φυλακές και τις εξορίες. Και τα βασανιστήρια. Αλλά τώρα τού ‘ρχονται κατακέφαλα, τα spreads, η αναδιάρθρωση, η επιμήκυνση. Το έλλειμμα και το χρέος. Τα οικονομικά του ελλειμματικά ήταν πάντα.  Το έλλειμμα γνώριμο, λοιπόν, στον απλό πολίτη. Τα  χρέη του καθημερινά.  Και το χρέος οικείο, επομένως. Αλλά ήξερε πόσα τού έλειπαν, σε ποιους χρωστούσε, πότε και γιατί τα δανείστηκε.

Κι έβγαινε την Πρωτομαγιά στην πορεία με το πανό και το γαρύφαλλο. Και φώναζε. Για αυτά που τού έλειπαν ενώ τα δικαιούνταν. Για αυτά που του χρωστούσε η ζωή. Για αυτά που τού ‘ταξε η δημοκρατία και η δικαιοσύνη. Για αυτά που του όφειλε η πατρίδα.

Φώναζε. Για καλύτερες συνθήκες εργασίας. Τώρα, δεν έχει εργασία. Απολύθηκε.

Απαιτούσε καλύτερες μέρες και καλύτερο μέλλον. Τώρα, δεν έχει μέλλον.

Ζητούσε περισσότερο κοινωνικό κράτος, περίθαλψη, ασφάλεια. Τώρα, είναι στο έλεος των ανελέητων.

Τι να βροντοφωνάξει; Ποιο θα είναι το σύνθημα; Πότε θα πάρει μορφή;

Πώς να τα συμπεριλάβει όλα, από την αρχή, από το σκληρό μηδέν;

Η οργή του δε χωράει σε μια πορεία. Θέλει έφοδο. Η απελπισία  του δεν εκφράζεται με το πανό. Θέλει μαστίγιο. Η κραυγή του δε βρήκε δρόμο να βγει. Ακόμα. Είναι τεράστια θηλιά στο λαιμό και τον πνίγει.

Αλλά θά ’ρθει η Ώρα!     Θά ‘ρθει η νέα Πρωτομαγιά!