• Χρονογράφημα της Αλίκης Αλεξίου

Ως ΄Ελληνας πολίτης έχω χρέος να καταλάβω σε βάθος το ύψος του εθνικού χρέους.

Αλλά τα ποσά που αναφέρονται είναι ασύλληπτα για το κοινό μυαλό.

Βέβαια, δεν είναι η πρώτη φορά που ακούω να γίνεται λόγος για μεγάλα νούμερα.

Κάθε σκάνδαλο (πολιτικοοικονομικό) συνοδεύεται κι από ένα τεράστιο χρηματικό ποσό.

Ποσά, όμως, που στον αποδέκτη των τρεις κι εξήντα δε λένε τίποτα.

Γεννούν μόνο θαυμασμό και δέος: τόσα λεφτά! Τους μπαγάσηδες!

Αυτή τη φορά όμως πεισμάτωσα. Άλλοι τα βάζουν στις τσέπες τους, σκέφτηκα, κι εγώ δεν μπορώ να τα βάλω στο μυαλό μου… Για να συλλάβω το όλον θα αρχίσω από το μέρος.

Για να καταλάβω το εθνικό χρέος, θα αρχίσω από ένα αντεθνικό σκάνδαλο.

Μεσάνυχτα ήταν. Μια είδηση για σκάνδαλο 500.000.000 ευρώ, μού ήρθε κατακέφαλα. Έκανα το μαξιλάρι κομπιουτεράκι κι άρχισα το μέτρημα. Θα συλλάβω το νούμερο.

Θα το φέρω στα  μέτρα μου. Απλός πολίτης είμαι, απλή σύνταξη παίρνω, απλή ζωή κάνω.

Μια ζωή δραχμοδίαιτη. Συγχωρέστε με, αλλά κάνω ακόμα τη μετατροπή σε δραχμές, για να καταλάβω την αξία του χρήματος.

Ξεκινώ. Τρία ευρώ μας κάνουν χίλιες δραχμές, που σημαίνει τρία κιλά πορτοκάλια στη λαϊκή, προς το μεσημέρι βέβαια. Προσθέτω ένα μηδενικό στο ευρώ, ένα στις δραχμές. 

30 ευρώ ισούται με 10000 δραχμές. Γνώριμο το ποσό, είναι το κρέας του μήνα.  

300 ευρώ, 100000 δρχ. Αυτό κι αν το ξέρω. Το ενοίκιο που πληρώνω κάθε πρώτη του μήνα για το άνετο, δε λέω, δυάρι μου.   

3.000 ευρώ, 1.000.000 δρχ. είναι τρεις συντάξεις, τα έσοδα ας πούμε του καλοκαιριού.   30.000 ευρώ μας κάνουν 10.000.000 δρχ. 

Ανεβήκαμε αρκετά.  Εδώ στα ύψη καμαρώνω.  ΄΄Το ‘χω΄΄ κι αυτό το ποσό. Είναι το εφάπαξ που πήρα. Χοντρά λεφτά! Έκλεισα τρύπες τριάντα χρόνων.

Το επόμενο σκαλί, 300.000 ευρώ.

Στο σημείο αυτό τελειώνει η πραγματικότητα κι αρχίζουν τα όνειρα. Εδώ εκτινάσσεται το όνειρο του… μεγαλομεσαίου  Έλληνα. Αγορά διαμερίσματος! Με δάνειο φυσικά.

Και τώρα το μεγάλο άλμα. 3.000.000 ευρώ, 1.000.000.000 δρχ. Ένα δις! 

Ομολογώ ότι αυτό το ποσό δεν μπορώ να το κατανοήσω. Αρχίζει ο άγνωστος χώρος.

Το μαξιλάρι σκληραίνει. Ελέγχω την πίεσή μου. Ελέγχω και τα μηδενικά.

Θυμήθηκα το δάσκαλό μου με συγκίνηση.  Προσοχή στα μηδενικά, φώναζε στο μάθημα της αριθμητικής. Γιατί δίνει τόση σημασία στο μηδέν, αναρωτιόμουν, αφού το μηδέν σημαίνει τίποτα. Αργότερα κατάλαβα πόση τεράστια σημασία αποκτούν τα μηδενικά στην κοινωνία.

Επανέρχομαι στο θέμα μας.  30 εκατομμύρια ευρώ, 10 δις δρχ.

Επειδή μου είναι αδύνατο να το συλλάβω, θα το «ξοδέψω». Αγοράζω μονοκατοικία στα βόρεια προάστια, εξοχικό στη Μύκονο, ακριβό αυτοκίνητο. Η εφορία μη  χαίρεται, οι αγορές είναι φανταστικές.  Φτάνουν ή τελείωσαν τα χρήματα;  Άγνωστο. Πάμε για το επόμενο. Εδώ που φτάσαμε δε με σταματά τίποτα. Προσθέτω μηδενικά, ελέγχω τους σφυγμούς,  παίρνω χαπάκι για την πίεση.  Πλησιάζω το ζητούμενο. 300.000.000 ευρώ = 100 δις δραχμές. Προσθέτω στα περιουσιακά «μου» στοιχεία κότερο, δεύτερο εξοχικό στην Αράχωβα, ταξίδια ατέλειωτα  (για να ιδρύσω και μια εταιρεία φτάνουν;)  αλλά…

Το ποσό μού ξεφεύγει, δε χωράει ούτε στα όνειρά μου. Ζαλίζομαι, μαύρο σκοτάδι σαν παραζάλη τύλιξε το μυαλό μου. Και αποκοιμήθηκα. Στα ψηλά τα σκαλοπάτια της χλιδής  που είχα ανέβει.

Κι ονειρεύτηκα πως άνοιξαν οι ουρανοί  και ανέβαινα τη σκάλα του Ιακώβ- αυτή που συνδέει γη και ουρανό -και άπλωσα πανευτυχής τα χέρια μου στα αγαθά του Αβραάμ: τα 1000 ευρώ της σύνταξής μου. Κι όπως ήταν ανοιχτοί οι ουρανοί, προσευχήθηκα από τα βάθη της καρδιάς μου: να τα πάρει και ο γιος μου, ο άνεργος, αυτά τα χρήματα κάποια στιγμή στο μέλλον…

΄Οσο για το καρβέλι του τίτλου, θα θυμάστε το Γιάννη Αγιάννη που κλείστηκε στη φυλακή  από την εξουσία για ένα καρβέλι ψωμί!

Γιατί η εξουσία είναι πάντα με το φούρναρη και ποτέ με τον πεινασμένο.