• Χρονογράφημα της Αλίκης Αλεξίου

Δε φεύγετε από τις πλατείες να γεμίσετε τις παραλίες;

Αυτό περιμένουν πώς και πώς.

Εξάλλου σας έχουν εξασφαλίσει τα μπάνια σας.  Τα μπάνια του λαού.

Το έχετε ακούσει, φαντάζομαι. Αλλά γιατί «τα μπάνια του λαού»;

Ποιοι άλλοι κολυμπούν και πού;

Ακούγεται σαν να πρόκειται για παραχώρηση, θεραπεία ή, το χειρότερο, σαν ελεημοσύνη.

Η μυθολογία μας δίνει μια απάντηση. 

Στην υδρόγειο σφαίρα γενικά, η πάλη ανάμεσα στο Δία και στον Ποσειδώνα για επικράτηση (στεριάς και θάλασσας δηλαδή) έληξε ομαλά.

Στον ελληνικό χώρο όμως, πάλεψαν γερά.

Σκληρή η αναμέτρηση και αμφίρροπος ο αγώνας. Γιγαντομαχία!

Σπρώχνει ο Δίας, υποχωρεί ο Ποσειδώνας, προβάλλει ένα ακρωτήριο, μια χερσόνησος στην επικράτειά του, όλο αυθάδεια.

Κουράστηκε ο Δίας (είχε και δύσκολες νύχτες με την Ήρα), νικάει ο Ποσειδώνας και να ο κόλπος, ο όρμος , το λιμανάκι, εις βάρος της στεριάς.

 Έτσι ζωγραφίστηκε το περίγραμμα, με τόσο πληθωρικό σφιχταγκάλιασμα στεριάς και θάλασσας. Οι ακτογραμμές ατέλειωτα χιλιόμετρα, δεκαέξι χιλιάδες!

Η Θεία Πρόνοια έδρασε.

Οι θεοί ,δηλαδή, προνόησαν, γιατί κάτι ήξεραν: όπως οι ίδιοι πήραν τον Όλυμπο (μεγάλο φιλέτο), δε θα βρεθούν κάτω και οι ημίθεοι, οι γόνοι τους για τα φιλετάκια;

Κι έχει πολλούς η Ελλαδίτσα μας, κροίσους, τσιφλικάδες, νεόπλουτους.

Γιατί, μεταξύ μας, οι ημίθεοι δεν πέθαναν για τα καλά.

Μόνο κάτι δευτερεύουσες θεότητες πέθαναν εντελώς, όπως η Δίκη, η Αιδώς, η Ευνομία, η Νέμεση, η Θέμιδα.  

Πόδι ο γόνος  στη χερσόνησο, χέρι ο απόγονος στο νησί. Πού να μείνει θάλασσα για το λαό; Κι όμως έμεινε χάρη στο δαντελωτό περίγραμμα. Στη φροντίδα των θεών.

Κι έτσι ο λαουτζίκος βρίσκει μια ακρούλα, απλώνει την αρίδα του στην αμμουδιά, λιάζει την κοιλίτσα του, ρίχνει και την πεθερά του στη θάλασσα (άτιμο στοιχειό,  δε ξέρεις τι γίνεται).

Τρανζίστορ και παιδάκια, παϊδάκια αργότερα στο ταβερνάκι και ο γαύρος υπό διωγμόν.

Έτσι εξασφάλισαν ο Δίας κι ο Ποσειδώνας τα μπάνια του λαού, γιατί αν άφηναν το θέμα στους αρμόδιους, να καθορίσουν τα όρια του αιγιαλού,  ‘’βρες τ’ αυγό και κούρευτο’’.         

Ο αιγιαλός εξάλλου μετακινείται για τους ημίθεους προς το πέλαγος,  ενώ για τους κοινούς θνητούς όλο και προς τα μέσα, στα όρη και τα βουνά.  

Τόσο που και η καβουρίνα δε ξέρει πια πού διέπραξε τη μοιχεία, στη θάλασσα ή το βουνό…