Ασκήσεις ακροβασίας του “Reuters” να «διασχίσει» την επόμενη ελληνική μέρα . . .   Αρέσει στο διάσημο πρακτορείο «να διαβάζει το αύριο»… Και τολμά, προβλέψεις. Αλλά φυλάει πάντα τα νώτα του… Δεν του αρέσει να εκτίθεται. Να ρισκάρει την αξιοπιστία του. Που σήμερα βεβαίως δεν είναι τόσο ατσαλάκωτη όπως πριν . . . Λογικό, ότι δεν είναι ποτέ κατηγορηματικό  – και δεν στοιχηματίζει – για την τελική εξέλιξη των γεγονότων. Έτσι, δίνουν και παίρνουν στα κείμενα του Το «ίσως»,  το «μάλλον»,  το «πιθανόν», το «μπορεί –...

  Υπό αιχμαλωσία και πέραν της 10ετίας πολίτες-επιχειρήσεις για να μάθουν την τελική απόφαση…     «Σαν αμάξι γέρικο στην ανηφοριά».. Η κατάκοπη Δικαιοσύνη. Χρονοβόρα. Ψυχοφθόρα. Πανάκριβη. Αγκομαχάει, με «σπασμένες αρθρώσεις». Αποκλεισμένη ακόμα από τις ταχύτητες της τεχνολογίας…   Αργοσαλεύει, μέσα σε ωκεανό φακέλων. Που ανοίγουν και κλείνουν  -και σήμερα- με κορδόνια(!!!) Που σαπίζουν στα υπόγεια   Δεν πάει άλλο. Δεν αντέχεται. Δεν μπορεί, να πηγαίνεις στο ελληνικό δικαστήριο για κάποιο δράμι δικαιοσύνης… Και να καταλήγεις σε ψυχίατρο! Να ζεις χρόνια τον εφιάλτη εξοντωτικής αναμονής που ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ κανένας την ημερομηνία...