Ξαναζωντανεύουν οι δαίμονες του 2008

που έκλεισαν 14 μήνες

τα δύο μεγαλύτερα λιμάνια της χώρας

Απειλούνται, με λαβή απεργιακής ασφυξίας Πειραιάς-Θεσσαλονίκη με προκλητική αβάντα του αρμόδιου δημοσιόπληκτου υπουργού…

Ξαναστήνεται, το εφιαλτικό σκηνικό του 2008.

Τότε, που παρέλυσε κάθε εμπορική δραστηριότητα και που έθεσε 14 μήνες εκτός χάρτη του παγκόσμιου εμπορίου τα δύο μεγαλύτερα λιμάνια της χώρας.

Και μαζί χάθηκαν και εκατοντάδες θέσεις εργασίας από τις  εμπλεκόμενες εταιρείες   και τζίρος δεκάδων εκατομμυρίων.

Μόνον ο ΟΛΠ απώλεσε τζίρο 55 εκατομμυρίων ευρώ

Η διαφορά σήμερα είναι πως ούτε οι επιχειρήσεις ούτε η οικονομία έχουν τις αντοχές και τα περιθώρια που διέθεταν τότε, όταν η οικονομία ακόμα αναπτυσσόταν.

Σήμερα πάντως ο προβλήτας ΙΙ και ΙΙΙ του σταθμού εμπορευματοκιβωτίων, που τελεί υπό την διαχείριση της θυγατρικής της Cosco, αναμένεται να συνεχίσει να δουλεύει κανονικά αλλά όχι ο προβλήτας Ι του ΟΛΠ ούτε ο σταθμός αυτοκινήτων ούτε η κρουαζιέρα .

Πλήττονται έτσι καίρια βασικές εξωστρεφείς δραστηριότητες της οικονομίας και σε βαθμό που μεγεθύνεται από την παράλληλη απεργία στον ΟΛΘ .

Ο τελευταίος άλλωστε αντιμετωπίζει ήδη μεγάλα προβλήματα από την αποχή των εργαζομένων από υπερωρίες και εργασία τα σαββατοκύριακα εδώ και πολλές εβδομάδες.

Επιχειρηματικές ενώσεις της βορείου Ελλάδας αλλά και χρήστες του λιμανιού του Πειραιά ετοιμάζουν σύμφωνα με πληροφορίες επιστολές προς την κυβέρνηση με τις οποίες ζητούν να τους προστατεύσει σε μια περίοδο που και η σιδηροδρομική διασύνδεση της χώρας με την Ευρώπη έχει ακρωτηριασθεί λόγω της αποκοπής της γραμμής στην Ειδομένη εξαιτίας προσφύγων και μεταναστών.

Όμως είναι αβέβαιο αν οι εκκλήσεις αυτές θα βρουν ευήκοα ώτα τουλάχιστον στο πρόσωπο του υπουργού ναυτιλίας Θ. Δρίτσα με δεδομένες τις θέσεις του για την ιδιωτικοποίηση των λιμανιών και τον αναντίρρητα έντονα φιλεργατικό ιδεολογικό προσανατολισμό του.

Την Κυριακή άλλωστε από το βήμα της Βουλής διαβεβαίωσε το σώμα πως «δεν σταματήσαμε και δεν θα σταματήσουμε οι εργασιακές σχέσεις και στον Πειραιά και στη Θεσσαλονίκη να είναι σχέσεις σταθερές και ασφαλείς και όχι σχέσεις επισφαλών κανόνων εργασίας».