Το τότε έτος, ’92-’93. Τραγωδία.

Όρμηξε ο διάβολος σφήνα στον πρωθυπουργό Κων. Μητσοτάκης.

Αμέσως «ΡΗΞΗ ΜΙΣΟΥΣ» να διώξει τον δημοφιλή Αντώνη Σαμαρά, υπουργό Εξωτερικών.

Φρούραρχος ανένδοτος, για την ακέραιη Μακεδονία μας.

Επομένως εξερράγη νεκρανάσταση του Έλληνα στρατηλάτη Μέγα Αλέξανδρου.

Λιπόψυχοι οι Έλληνες πολιτικοί κομμάτιασαν την Εθνική Μακεδονία μας. «ΤΗ ΔΟΞΑ ΜΑΣ»

Κι ήρθαν οι αριστεροί απάτριδες. (Τσίπρας-Καμμένος)

και παρέδωσαν το ΙΕΡΟ ΕΘΝΙΚΟ όνομα

στη Σλάβικη «συνοικία», τα Σκόπια…

Πιστεύω ότι ο Αντώνης Σαμαράς δεν ησυχάζει…

Θα σβήσει το Ελληνικό αίσχος.

Ξαφνικά, κάποια επόμενη μέρα, θα χτυπήσει!

Στο τότε άρθρο μου, που ξαναδημοσιεύω, έγινε πάταγος.

Συντριπτική πλειοψηφία βράβευσε την πατριωτική στάση του ΕΘΝΙΚΟΥ ΗΘΟΥΣ.

Τότε η Πολιτική Άνοιξη ψηφίστηκε «τρίτη, με την πρώτη»!

ΝΑΣΟΣ ΤΣΑΓΚΑΝΕΛΗΣ

Ιδού, το άρθρο αλήθειας:

“Τον χρειάζεται η Πατρίδα!

Δεν ήταν ψέμα. Ήταν αλήθεια. Ήταν η έκπληξη.

Ίσως, όλων των πολιτικών εκπλήξεων!..

Εκλογές ’96. Εκείνη την πικρή νύχτα. Ένας στριφογυρίιζόμενος λαός. Στα τύμπανα, με ακραίες χορευτικές φιγούρες. Ακραίας προπαγάνδας. Πυροβολημένος στη λογική. Στη σκέψη. Στην απόφαση. Από «αιμοδιψή εξάσφαιρα» οργανωμένης παραπλάνησης. Από ψηφο-αρπακτικά ΜΜΕ. Που σαν εκκωφαντικοί τενόροι διέλυαν (όπου συναντούσαν) την αλήθεια..

Εκείνη την πικρή νύχτα. Ο λαός διέπραξε λάθος. Το ιστορικό λάθος που πλήγωσε την Πατρίδα. Έστειλε εκτός Βουλής τον Αντώνη Σαμαρά. Τον ηγέτη Συνείδησης. Που κλώτσησε (με ατράνταχτες αποδείξεις) σίγουρους θριάμβους. Σίγουρη καριέρα. Σίγουρα μεγαλο-αξιώματα. Για χάρη της Πατρίδας!

Εκείνη την πικρή νύχτα. Είχα πει: «Οι Έλληνες θα υποφέρουν από τύψεις. Για τον τρόπο που φέρθηκαν στον Αντώνη Σαμαρά».

Έτσι συνέβη. Από την επομένη το «συγνώμη, Αντώνη» το διάβαζες σε χιλιάδες τηλεγραφήματα. Από κάθε σημείο της χώρας.

Το σοκ του λαού ξεπέρασε το σοκ της ψήφου του!..

Αντώνης Σαμαράς.

Τον ονομάζω ηγέτη Συνείδησης. Γιατί είναι.

Όχι βέβαια γιατί το λέω εγώ. Αλλά γιατί το υπογράφουν οι πράξεις του.

Οι οδυνηρές αποφάσεις του. Που πάντα βάζουν μπροστά την Ελλάδα. Πίσω, πάντοτε, τον εαυτό του!

Μαζί ιδρύσαμε την Άνοιξη. Το πολιτικό θαύμα. Όπως το αποκάλεσε σύσσωμος ο ξένος Τύπος.

Το πολιτικό μπαμ ελπίδας. Που με την πρώτη έγινε τρίτη δύναμη στη Βουλή.

Ύψωσε σημαία Συνείδησης. Υπέρβασης. Πατρίδας.

Κήρυξε. Το τέλος των συμβιβασμών. Που ακρωτηριάζουν τη χώρα.

Το τέλος της ταμπέλας. Που αιχμαλωτίζει στο κολαστήριο διεφθαρμένων πελατειακών σχέσεων το μέλλον του τόπου.

Το τέλος της διαπλοκής. Που καταρρακώνει την Ηθική. Τη λαϊκή εντολή. Το πολιτικό μας σύστημα.

Τον φοβήθηκαν. Τον πολέμησαν. Πέρα κι έξω από τα όρια. Τον λύγισαν…

Έγραφα προχθές. Η διαπλοκή διανυκτερεύει στην Ελλάδα.

Ακινητοποιεί. Ό,τι κινείται εναντίον της.

Αφοπλίζει. Ό,τι μπορεί να την βλάψει. Να την αποκαλύψει…”