Πολιτικά Θέματα


Δίνει την ευχέρεια να πηγαίνουν πίσω χρέη -για συγκεκριμένο διάστημα- αλλά να πληρώνονται κανονικά οι υπόλοιπες υποχρεώσεις Η «επιλεκτική χρεοκοπία» δεν είναι πτώχευση. Είναι ο τεχνικός μηχανισμός που επιτρέπει, στη χώρα που τίθεται με αυτό το καθεστώς, να πάει πίσω (όμως, για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα) κάποιες άμεσες υποχρεώσεις της προς τους πιστωτές. Με την προϋπόθεση να συνεχίζει να πληρώνει κανονικά τις υπόλοιπες υποχρεώσεις της για τα επόμενα χρόνια. Στην περίπτωση της Ελλάδας προηγείται η συμφωνία με τους πιστωτές. Αλλά...

4η ΕΝΤΟΛΗ ΕΞΟΝΤΩΣΗΣ
ΤΩΝ ΕΞΟΝΤΩΜΕΝΩΝ!..

Παρασκευή, 8 Ιουλίου, 2011
Το 4ο επικαιροποιημένο  πρόγραμμα των δανειστών ΕΠΙΚΥΡΩΝΕΙ την πτώχευση της Ελληνικής Οικονομίας Διάβασα με προσοχή το λεγόμενο 4ο επικαιροποιημένο πρόγραμμα των δανειστών. Ανατρίχιασα! Δεν είναι δυνατόν. Δεν μπορείς να το πιστέψεις. Τσακίζεις. Όταν βλέπεις ότι ξανάμπασαν (για 4η φορά) στα «ορεινά χειρουργεία» σφαγών μία πετσοκομμένη χώρα. Έναν εξοντωμένο λαό. Μία κατάκοιτη κοινωνία. Δακρύζεις. Όταν βλέπεις σηκωμένα χέρια. Άνευ όρων, ελληνική πολιτική παράδοση. Αυτό, δεν είναι πρόγραμμα. Ούτε καν, «εκπαιδευτήριο» συμμόρφωσης… Είναι πολεμική επιδρομή. Εκτελεστικό απόσπασμα. Διάταγμα πληρωμής άμεσα εκτελεστέο. Τι κάνει; Καρέ-καρέ, με χειρουργική ακρίβεια, ΞΑΝΑΠΙΑΝΕΙ όλους...
Προλαβαίνουν οι εταίροι μας αν χρηματοδοτήσουν την επανεκκίνηση της νεκρής χώρας- που έθαψαν ζωντανή… Ακούστε φράσεις πολέμου… Τις είπαν ξένοι. Πολιτικοί, νυν και πρώην. Οικονομολόγοι, πολλών χωρών. Διεθνή δίκτυα, κανάλια, σάιτ, εφημερίδες. «Πεδίο οικονομικών πυρηνικών δοκιμών, η Ελλάδα» (Γκάρντιαν-βρετανική εφημερίδα) «Το μνημόνιο είναι μία εκδοχή πλήρους στρατιωτικής επίθεσης στον 21ο αιώνα» (Μάικλ Χάτσον – οικονομολόγος) «Ανήθικος βανδαλισμός, το μεσοπρόθεσμο» (Φαινάνσιαλ Τάιμς – οικονομική εφημερίδα) «Είναι τρέλα τα μέτρα που μπαίνουν στους Έλληνες» (Ζισκάρ Ντ’ Εσταίν – πρώην πρόεδρος της Γαλλίας) «Επέλαση ακραίου μαζοχισμού»...

ΨΗΦΟΣ «ΔΑΚΡΥΩΝ»
ΣΤΟΥΣ ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ…

Τετάρτη, 29 Ιουνίου, 2011
155 «ναι» μέσα στη Βουλή. Έξω, δακρυγόνα και εκατομμύρια «όχι». Η διεθνής οικονομική τρομοκρατία που κορυφώθηκε, όσο ποτέ άλλοτε, τις τελευταίες μέρες… Οδήγησε στη συρόμενη ψήφο «δακρύων» στους δανειστές. Το «σφυρί» του χρέους κτύπησε και έσπασε (με μία μόνο εξαίρεση) τις αρθρώσεις αντίστασης ή ταλάντευσης των κυβερνητικών βουλευτών. Τα 155 «ναι» δίνουν κάποιο χρόνο… Δεν λύνουν ούτε ένα πρόβλημα. Δεν αλλάζουν, την έντρομη πολιτική εικόνα που δείχνει σαν να βρίσκεται υπό ξένη κατοχή. Δεν εξουδετερώνουν τη «δαμόκλεια σπάθη» της χρεοκοπίας που συνεχίζει να...

ΣΚΑΣΜΟΣ, ΜΠΑΡΟΖΟΙ!..

Δευτέρα, 27 Ιουνίου, 2011
Φτάσαμε να απαγορεύεται ή να χλευάζεται η διαφωνία στην Ευρώπη; Ζοζέ Μπαρόζο: Ενας υπάλληλος με μεγάλη γλώσσα... Η γερμανοκρατούμενη Ευρώπη κατολισθαίνει. Σύρεται εκτός ορίων. Εκτροχιάζεται! Ξεκόβει από την Ευρώπη του χθες. Το χειρότερο. Εκτρέπεται ακόμη και σε φασίζουσες συμπεριφορές. Που αλλοιώνουν –αν δεν ακυρώνουν- τις μεγάλες δημοκρατικές της κατακτήσεις. Και ρωτώ: Είναι ή δεν είναι φασίζουσα εικόνα οι –εν χορώ- δημόσιες απειλές κατά του επικεφαλής της ελληνικής αντιπολίτευσης; Που τόλμησε και αντέταξε ένα ελληνικό «όχι» αξιοπρέπειας...
Ο «Γκάρντιαν» καυτηριάζει την πολιτική ανικανότητα της Ελλάδας. Το έχω χιλιογράψει. Η Ελλάδα –περισσότερο από το δεινό χρέος της- πληρώνει το συνολικό κόστος της ανύπαρκτης πολιτικής ηγεσίας της. Δυστυχώς. Στη χειρότερη ώρα της, έχει βρεθεί  με μία πολιτική υπερσυγκέντρωση μετριοτήτων. Που δεν μπορεί, να ανακόψει τις ξέφρενες εισπρακτικές επιθέσεις των δανειστών κατά της ελληνικής κοινωνίας. Που δεν μπορεί, να μειώσει ούτε τους καυτούς τόκους στα δάνεια που υποτίθεται ότι δίνονται για τη διάσωση της χώρας!.. Τον ελληνικό πολιτικό αφοπλισμό στηλιτεύει...
(Τη θηριώδη φοροδιαφυγή των πολλών δεκάδων δις ευρώ)   Ζητήστε, από τις τράπεζες της ΕΕ και Ελβετίας τους ελληνικούς λογαριασμούς που ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΕΣ να παραδώσουν βάσει των ευρωπαϊκών κεκτημένων.   Πικρό, κατάπικρο, το ποτήρι. Πώς να το σηκώσεις; Πώς να το πιείς; Που φθάσαμε; Που μας έφθασαν; Έριξαν, τις ζωές μας στις ουρές αναμονής. Στους περιφραγμένους κατατρεγμένους. Στα γκέτο με τους απόβλητους… Ντροπή, πόνος που δεν ξεπερνιέται. Μας έβαλαν στον προθάλαμο. Δίπλα, στην ηλεκτρική καρέκλα. Άγνωστο, το αύριο. Άγνωστη, και η επόμενη ώρα μας. Όπως πάει...