Τα σβηστά κεριά πληθαίνουν… Η χώρα του ήλιου, σιγά-σιγά, χάνει το φως της. Χάνεται. Παγωμένη εικόνα αρχαίας τραγωδίας, η έκπτωτη Ελλάδα. Η κλαίουσα ζητιάνα με τεντωμένο χέρι… Κάτω, από το περιφρονητικό βλέμμα των καλοταϊσμένων δανειστών της… Τα σβηστά κεριά πληθαίνουν… Μέρα-νύχτα. Οι άνεργοι, αθέατοι σταυρωμένοι, πυκνώνουν, συνεχώς, τις ατελείωτες σειρές πίσω από το δικό τους επιτάφιο. Το εμφύλιο μακελειό-τελικό χτύπημα καταστροφής έρχεται. Ολοταχώς. Αλλά εδώ, ούτε ένας δεν το βλέπει… Τα ρολά της ανεργίας που πέφτουν με πάταγο το ένα πίσω...

10 Νοεμβρίου 1998 Το ασανσέρ των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων έχει ανεβάσει στην κορυφή του κράτους –στο κέντρο διακυβέρνησης της χώρας- άτομα άγνωστα προς το λαό. Άτομα, που χωρίς να έχουν καμία εξουσιοδότηση ή έγκριση του λαού ή σχέση μαζί του, εν τούτοις μπορούν να αποφασίζουν και για το λαό και για τον τόπο. Η βαριά αλλοίωση, στις μέρες Σημίτη, της λαϊκής κυριαρχίας έχει συντελεστεί. Είναι ορατό -ξεκάθαρα ορατό- το διπλό, το δικέφαλο πρόσωπο της σημερινής εξουσίας. Είναι...

Από αυτή τη θέση επιστρέφει το «Εξ Επαφής». Η μακρόχρονη μαχητική πολιτική αρθρογραφία που έχει γράψει τη δική της ιστορία. Όποτε κρίνεται αναγκαίο θα παρεμβαίνει στα γεγονότα που συνεχίζουν να παραμορφώνουν (φοβισμένοι) οι πολιτικοί μακιγιέρ της ψεύτικης εικόνας, της αφόρητης παραπληροφόρησης. Κρύβουν, μετά μανίας, την πραγματικότητα Νομίζουν ότι μπορούν να κρύβονται με ασφάλεια πίσω από το ψέμα τους. Το δικό τους καταστρεπτικό ψέμα. Ξεχνούν, ότι δεν νικήθηκε η Αλήθεια ποτέ και από κανένα. Ξεχνούν, ότι μόλις έλαμψε εξαφάνισε «παντοδύναμους». Εποχιακούς...

Όσο και αν πληγώνονται. Οι ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΝΤΙΜΟΙ πολιτικοί αγώνες δεν δακρύζουν. Δεν οπισθοχωρούν. Δεν πληγώνουν. Όσο και αν αδικούνται. Οι ΣΗΜΑΙΕΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ δεν κατεβαίνουν. Δεν υποστέλλονται. Δεν αδικούν. Όσο και αν πονάνε. Αν προδίδονται. Οι ΙΣΧΥΡΕΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΕΣ δεν γονατίζουν. Δεν ικετεύουν. Ποτέ δεν προδίδουν. Δεν είναι πρώτη φορά που η Ιστορία ειρωνεύεται την Ιστορία. Δεν είναι πρώτη φορά που η ελπίδα καταδιώκεται από την ελπίδα… Δεν είναι πρώτη φορά που η Ελλάδα πυροβολείται από την Ελλάδα!.. . Η πολιτική ποινή του λαού για τον Αντώνη...

“Στο Αιγαίο, ακόμα και τα κύματα μιλούν Ελληνικά». ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ Ιανουάριος 1996. Η Ελλάδα σκοτεινιάζει. Γονατίζει. Υποχωρεί. Υποστέλλει σημαία. Αποσύρει στρατό. Καίγεται στον πυρετό εθνικής ντροπής… Ντροπή, γιατί ολοκληρώνεται αστραπιαία στη νησίδα Ίμια η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ πολιτική και στρατιωτική ήττα της μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. 1η Φεβρουαρίου 1996. Ο σημερινός Αμερικανός πρέσβης στην Ελλάδα Νίκολας Μπερνς(τότε εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ) μιλάει επίσημα «την τουρκική γλώσσα» για το Αιγαίο: “Aπό σήμερα οι Ηνωμένες Πολιτείες ΔΕΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ελληνική κυριαρχία...

Ετοιμαζόμουν να γράψω για το νέο προϋπολογισμό. Τη νέα έγγραφη και με βούλα, επίθεση του κράτους κατά του λαού. Το νέο «κρατικό εμπρησμό» στην τσέπη του ανθρωπάκου, όταν ξαφνικά άλλαξα απόφαση. Ξανάδα στην τηλεόραση αυτόν τον κύριο Μπερνς. Αυτόν, τον εκτοξευόμενο «μαϊντανό» παντός καιρού και αμερικανικού θελήματος. Αυτό ήταν. Το ποτήρι ξεχείλισε… Το ποτήρι ξεχείλισε. Γιατί ο κύριος αυτός, της διπλωματίας του σελοφάν επί τόσους μήνες –δυστυχώς, ασυγκράτητος- συμπεριφέρεται σαν να είναι η Ελλάδα νομαρχία των ΗΠΑ...

Ποιοι κυβερνούν τον τόπο; Αυτοί, οι ορατοί που εκλέγονται από το λαό ή κάποιοι άλλοι, πάντοτε αόρατοι που ποτέ δεν εκλέγονται από το λαό; Ερώτημα-κεραυνός για τη Δημοκρατία μας και για το μέλλον της χώρας. Και όμως, σιωπή, ένοχή σιωπή, αντί απάντησης. Γενικό σιωπητήριο, ακόμα και όταν, όπως αυτό το θερμό πολιτικό τριήμερο, άστραψαν και βρόντηξαν οι «κρυφοί κυβερνήτες» που εξουσιάζουν ολόκληρη την επικράτεια. Άστραψε και βρόντηξε ο «πολιτικός τσαμπουκάς» των ΜΜΕ, μόλις άναψε το κόκκινο φώς...